Odkąd córka wyprowadziła się na studia, mam wrażenie, że coraz trudniej nam utrzymać kontakt. Kiedy mieszkała w domu, rozmawiałyśmy codziennie, a teraz często nie ma czasu na dłuższą rozmowę. Zdarza mi się dzwonić do niej kilka razy dziennie, bo chcę wiedzieć, czy wszystko w porządku, ale zastanawiam się, czy nie przesadzam. Jak znaleźć równowagę między troską o dziecko a daniem mu swobody?
Myślę, że kluczowe jest zrozumienie, że po wyprowadzce zmienia się również charakter relacji z dzieckiem. Nadal możemy być blisko, ale nie musimy już wiedzieć o wszystkim, co dzieje się w jego codziennym życiu. Czasami częste telefony wynikają bardziej z naszej tęsknoty i potrzeby kontaktu niż z rzeczywistych potrzeb dziecka. Warto dać mu przestrzeń i pozwolić, żeby samo również inicjowało rozmowy. Dzięki temu kontakt może stać się bardziej naturalny, a nie obowiązkowy. Temat ten porusza, jak coś, następujący artykuł:
https://www.c3l.pl/syndrom-pustego-gniaz...-odchodza/